แชร์วิธีจัดการความรู้สึกตัวเองเวลาเศร้าแบบระยะยาวหน่อยค่ะ

ตามหัวข้อเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ

มาเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่ต้นเดือนมีนาแล้วค่ะ ตอนแรกที่มาก็ปกติดี มีความสุข สนุกสนาน เพื่อนเยอะ แต่ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ คิดถึงบ้านมาก จิตตก เหงา เศร้า อยากกลับบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่ไทยจนร้องไห้บ่อย

เป็นคำถามที่หาคำตอบได้ยากมากสำหรับการที่จะฮีลตัวเองในช่วงที่เรากำลังจะหมดไฟในการทำสิ่งต่างๆ   ไม่ว่าจะเป็นการออกไปเจอผู้คนหรือแม้กระทั่งการตื่นเช้าลุกขึ้นมาอาบน้ำไปทำงานหรือไปเรียน ที่ต้องไป

คือห้องที่เราเรียนค่อนข้างเรียนหนักมีแต่เด็กเก่งแต่เราไม่ได้เก่งมาก แค่พอถูไถ สอบก็ทำได้ไม่ดี ก็พยายามนะแต่ก็ไม่เก่งเท่าคนอื่นอยู่ดี เราเอาแต่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นตลอด การเรียนห้องนี้ทำให้พ่อแม่ญ

​คือเราเรียนดนตรีค่ะ เราเป็นคนเล่นและเราก็ไม่ได้ดูถูกความสามารถตัวเองด้วย อันไหนที่ทำได้ก็คือได้อันไหนที่ทำไม่ได้ก็คือไม่ได้ คือแม่เราเค้าไม่ได้รู้เกี่ยวกับดนตรีแล้วเซนดนตรีเป็นศูนย์เห็นใครเล่นได้หน่อ

อยากทราบวิธีของเพื่อนๆ พี่ๆ ว่ามีวิธีการรับมือช่วงเวลาแบบนี้อย่างไรบ้าง เพื่อเป็นวิทยาทานในการปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ปัจจุบัน ตอนนี้อายุจะ 28 ขวบแต่ก็ผ่านความเจ็บปวดมาไม่น้อย ครั้งนี้กลายเป็นรับมือกั

เรื่องเริ่มเมื่อ1ปีที่แล้ว ที่เราเจอปัญหาชีวิต แล้วเครียดมากปรึกษาใครไม่ได้ ตอนนั้นเราหาทางออกไม่ได้ จัดการอารมณ์ไม่ได้และสติหลุด เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้โวยวายเสียงดัง ใช้กำลังทุบรถ หยิกตัวเองตีตัวเองท

คือเราเป็นคนที่ร้องไห้ง่ายมากๆค่ะ เรื่องเศร้าๆที่คนอื่นเขาแค่เศร้า เรานี่ร้องไห้โฮแล้ว ร้องไห้ทุกสถานการณ์ด้วยค่ะ กลัวก็ร้อง เสียใจก็ร้อง ซึ้งก็ร้อง โกรธก็ร้อง เครียดยิ่งร้องเลย โดยเฉพาะเวลาเครียดหรือ

จากที่เล่าเรื่องการดูแลตายายวัยสูงอายุมาหลายครั้งในกระทู้เก่าๆ เมื่อวานก็เกิดเรื่องให้มนุษย์ซึมเศร้าแบบเราคุมอารมณ์ไม่อยู่จนระเบิดลงครั้งใหญ่จนได้ค่ะ ปัจจุบันตายายย้ายมาอยู่ร่วมบ้านกับแม่เราแล้วค่ะ อ